{"id":17,"date":"2010-07-04T23:46:38","date_gmt":"2010-07-04T23:46:38","guid":{"rendered":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/?p=17"},"modified":"2019-09-25T15:37:00","modified_gmt":"2019-09-25T15:37:00","slug":"blask-slonca","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/?p=17","title":{"rendered":"blask s\u0142o\u0144ca"},"content":{"rendered":"
Z b\u0142ogo\u015bci obj\u0119\u0107 snu zbudzi\u0142o j\u0105, jak co rano, czu\u0142e g\u0142askanie Stw\u00f3rcy jej w\u0142os\u00f3w.
\nLeniwie otworzy\u0142a oczy.
\n– Czy to ju\u017c by\u0107 musi…???..hmm, jestem taka jeszcze senna.
\n– A ile chwil chcesz otwiera\u0107 oczy?- spyta\u0142 Stw\u00f3rca – mog\u0119 jeszcze g\u0142adzi\u0107 Twe w\u0142osy, p\u00f3ki \u015bwie\u017co nie we\u017amiesz oddechu.
\n– Jeszcze 5…, nie, 10 minutek, hmmm prooosz\u0119… – j\u0119kn\u0119\u0142a s\u0142odko.
\nZamkn\u0119\u0142a b\u0142ogo m\u0142ode ocz\u0119ta, rozp\u0142ywaj\u0105c si\u0119 w czu\u0142o\u015bci dotyku r\u0105k Stw\u00f3rcy oraz rozleniwionym rannym p\u00f3\u0142\u015bnie.
\nWeronika zaspale wysun\u0119\u0142a najpierw stopy, potem ca\u0142e nogi spod mi\u0119kkiej ko\u0142dry. Zawsze poranne wstawanie sprawia\u0142o jej wiele b\u00f3lu.
\nNiedaleko \u0142\u00f3\u017cka le\u017ca\u0142y niedbale kartony, kartki z rysunkami i plamami farb, tubki, p\u0119dzle i wiele innych akcesori\u00f3w malarskich.
\nWeronika rok temu sko\u0144czy\u0142a malarstwo – „kierunek bez przysz\u0142o\u015bci i perspektyw”- jak zwyk\u0142a powtarza\u0107 jej matka.
\nRzeczywi\u015bcie perspektywy kariery nie by\u0142y przystaj\u0105ce do realizowania si\u0119 jej znajomych w dziedzinach takich, jak ekonomia, marketing, czy cho\u0107by prawo. Prawo, tak – mi\u0142o\u015b\u0107 jej starszego brata i niespe\u0142nione oczekiwania jej rodzic\u00f3w wzgl\u0119dem jej osoby.<\/p>\n

Stopa Weroniki natkn\u0119\u0142a si\u0119 na dwa suche p\u0119dzle i porozrzucane kartki. Delikatnie wi\u0119c st\u0105paj\u0105c, przemieszcza\u0142a si\u0119 niby poranna mg\u0142a, szukaj\u0105c po pokoju swoich ubra\u0144. Zanim nie wypije kawy, jest zwyczajnie na poziomie mi\u0119dzy \u015bwiatem sn\u00f3w a jaw\u0105. Porann\u0105 kaw\u0119 robi\u0142a jej zawsze kochana Pani R\u00f3\u017ca. Staruszka wstawa\u0142a, zwyczajem jej r\u00f3wie\u015bnik\u00f3w, dosy\u0107 wczesnym rankiem i wiedzia\u0142a,
\n\u017ce Weronika za kilka godzin b\u0119dzie potrzebowa\u0142a ratunku w postaci tego cennego napoju.
\nLubi\u0142a robi\u0107 jej kaw\u0119, zawsze wk\u0142ada\u0142a w t\u0105 czynno\u015b\u0107 ca\u0142\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 do tej delikatnej, m\u0142odej dziewczyny. Weronika mieszka u niej od p\u00f3\u0142 roku i pomaga w codziennych
\ntrudnych obowi\u0105zkach w zamian za wynajem pokoju. Te kilka miesi\u0119cy wsp\u00f3lnych chwil w ci\u0105gu dnia sprawi\u0142y, \u017ce pokocha\u0142a Weronik\u0119 jak w\u0142asn\u0105 wnuczk\u0119.
\nZza okna weso\u0142o do pokoju Weroniki wkrada\u0142y si\u0119 beztroskie promienie s\u0142o\u0144ca. Czy mo\u017cna kocha\u0107 promyki s\u0142o\u0144ca jak w\u0142asnych przyjaci\u00f3\u0142? Weronika zwyk\u0142a dzieci\u0119cym zwyczajem personifikowa\u0107 wszystko i wsz\u0119dzie, wi\u0119c odpowied\u017a brzmi: „tak, oczywi\u015bcie”.
\n– Witajcie promyki – odpar\u0142a g\u0142osem jeszcze zaspanym i ziewaj\u0105cym.
\nNastawi\u0142a twarz, tak aby promienie ta\u0144czy\u0142y na jej policzkach i zamkni\u0119tych powiekach. Kilka chwil zabawy z promykami pomaga jej codziennie upora\u0107 si\u0119 z rytua\u0142em wstania z \u0142\u00f3\u017cka. Musi przekona\u0107 si\u0119, \u017ce \u015bwiat na jawie jest r\u00f3wnie pi\u0119kny i ciekawy, aby zdecydowa\u0107 si\u0119 na kolejny dzie\u0144, kolejn\u0105 przygod\u0119.<\/p>\n

\"kawa\"Kilka minut p\u00f3\u017aniej pije kaw\u0119, siedz\u0105c razem z Pani\u0105 R\u00f3\u017c\u0105 w salonie. Jest przekonana, \u017ce te same promyki zakl\u0119te s\u0105 w tym magicznym trunku. Te same r\u00f3wnie\u017c promyki bij\u0105 z u\u015bmiechni\u0119tej do niej twarzy Pani R\u00f3\u017cy.
\nSerce Weroniki przepe\u0142nia ciep\u0142o i dziwne uczucie rado\u015bci. U\u015bmiecha si\u0119, odwzajemniaj\u0105c u\u015bmiech staruszki.
\nTeraz ca\u0142y salon tonie w promieniach. W progu, oparty o framug\u0119, przystan\u0105\u0142 Stw\u00f3rca. Te\u017c si\u0119 u\u015bmiecha.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Z b\u0142ogo\u015bci obj\u0119\u0107 snu zbudzi\u0142o j\u0105, jak co rano, czu\u0142e g\u0142askanie Stw\u00f3rcy jej w\u0142os\u00f3w. Leniwie otworzy\u0142a oczy. – Czy to ju\u017c by\u0107 musi…???..hmm, jestem taka jeszcze senna. – A ile chwil chcesz otwiera\u0107 oczy?- spyta\u0142 Stw\u00f3rca – mog\u0119 jeszcze g\u0142adzi\u0107 Twe w\u0142osy, p\u00f3ki \u015bwie\u017co nie we\u017amiesz oddechu. – Jeszcze 5…, nie, 10 minutek, hmmm prooosz\u0119… – j\u0119kn\u0119\u0142a s\u0142odko. Zamkn\u0119\u0142a b\u0142ogo m\u0142ode ocz\u0119ta, rozp\u0142ywaj\u0105c si\u0119 w czu\u0142o\u015bci dotyku r\u0105k Stw\u00f3rcy oraz rozleniwionym rannym p\u00f3\u0142\u015bnie. Weronika zaspale wysun\u0119\u0142a najpierw stopy, potem ca\u0142e nogi spod mi\u0119kkiej ko\u0142dry. Zawsze poranne wstawanie sprawia\u0142o jej wiele b\u00f3lu. Niedaleko \u0142\u00f3\u017cka le\u017ca\u0142y niedbale kartony, kartki z rysunkami i plamami farb, tubki, p\u0119dzle i wiele innych akcesori\u00f3w malarskich. Weronika rok temu sko\u0144czy\u0142a malarstwo – „kierunek bez przysz\u0142o\u015bci i perspektyw”- jak zwyk\u0142a powtarza\u0107 jej matka. Rzeczywi\u015bcie perspektywy kariery nie by\u0142y przystaj\u0105ce do realizowania si\u0119 jej znajomych w dziedzinach takich, jak ekonomia, marketing, czy cho\u0107by prawo. Prawo, tak – mi\u0142o\u015b\u0107 jej starszego brata i niespe\u0142nione oczekiwania jej rodzic\u00f3w wzgl\u0119dem jej osoby. Stopa Weroniki natkn\u0119\u0142a si\u0119 na dwa suche p\u0119dzle i porozrzucane kartki. Delikatnie wi\u0119c st\u0105paj\u0105c, przemieszcza\u0142a si\u0119 niby poranna mg\u0142a, szukaj\u0105c po pokoju swoich ubra\u0144. Zanim nie wypije kawy, jest zwyczajnie na poziomie mi\u0119dzy \u015bwiatem sn\u00f3w a jaw\u0105. Porann\u0105 kaw\u0119 robi\u0142a jej zawsze kochana Pani R\u00f3\u017ca. Staruszka wstawa\u0142a, zwyczajem jej r\u00f3wie\u015bnik\u00f3w, dosy\u0107 wczesnym rankiem i wiedzia\u0142a, \u017ce Weronika za kilka godzin b\u0119dzie potrzebowa\u0142a ratunku w postaci tego cennego napoju. Lubi\u0142a robi\u0107 jej kaw\u0119, zawsze wk\u0142ada\u0142a w t\u0105 czynno\u015b\u0107 ca\u0142\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 do tej delikatnej, m\u0142odej dziewczyny. Weronika mieszka u niej od p\u00f3\u0142 roku i pomaga w codziennych trudnych obowi\u0105zkach w zamian za wynajem pokoju. Te kilka miesi\u0119cy wsp\u00f3lnych chwil w ci\u0105gu dnia sprawi\u0142y, \u017ce pokocha\u0142a Weronik\u0119 jak w\u0142asn\u0105 wnuczk\u0119. Zza okna weso\u0142o do pokoju Weroniki wkrada\u0142y si\u0119 beztroskie promienie s\u0142o\u0144ca. Czy mo\u017cna kocha\u0107 promyki s\u0142o\u0144ca jak w\u0142asnych przyjaci\u00f3\u0142? Weronika zwyk\u0142a dzieci\u0119cym zwyczajem personifikowa\u0107 wszystko i wsz\u0119dzie, wi\u0119c odpowied\u017a brzmi: „tak, oczywi\u015bcie”. – Witajcie promyki – odpar\u0142a g\u0142osem jeszcze zaspanym i ziewaj\u0105cym. Nastawi\u0142a twarz, tak aby promienie ta\u0144czy\u0142y na jej policzkach i zamkni\u0119tych powiekach. Kilka chwil zabawy z promykami pomaga jej codziennie upora\u0107 si\u0119 z rytua\u0142em wstania z \u0142\u00f3\u017cka. Musi przekona\u0107 si\u0119, \u017ce \u015bwiat na jawie jest r\u00f3wnie pi\u0119kny i ciekawy, aby zdecydowa\u0107 si\u0119 na kolejny dzie\u0144, kolejn\u0105 przygod\u0119. Kilka minut p\u00f3\u017aniej pije kaw\u0119, siedz\u0105c razem z Pani\u0105 R\u00f3\u017c\u0105 w salonie. Jest przekonana, \u017ce te same promyki zakl\u0119te s\u0105 w tym magicznym trunku. Te same r\u00f3wnie\u017c promyki bij\u0105 z u\u015bmiechni\u0119tej do niej twarzy Pani R\u00f3\u017cy. Serce Weroniki przepe\u0142nia ciep\u0142o i dziwne uczucie rado\u015bci. U\u015bmiecha si\u0119, odwzajemniaj\u0105c u\u015bmiech staruszki. Teraz ca\u0142y salon tonie w promieniach. W progu, oparty o framug\u0119, przystan\u0105\u0142 Stw\u00f3rca. Te\u017c si\u0119 u\u015bmiecha.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0},"categories":[3],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17"}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=17"}],"version-history":[{"count":4,"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1280,"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17\/revisions\/1280"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=17"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=17"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=17"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}