{"id":328,"date":"2010-10-12T21:11:53","date_gmt":"2010-10-12T21:11:53","guid":{"rendered":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/?p=328"},"modified":"2019-09-25T15:16:03","modified_gmt":"2019-09-25T15:16:03","slug":"pielgrzymka","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/?p=328","title":{"rendered":"pielgrzymka"},"content":{"rendered":"

Serce Weroniki marszczy si\u0119 jak sucha rodzynka. Stan ten trwa ju\u017c od kilku tygodni. Zd\u0105\u017cy\u0142o wi\u0119c dobrze obeschn\u0105\u0107, nabra\u0107 twardo\u015bci, zmarszczek i nieregularnych kszta\u0142t\u00f3w. Dlaczego? Och! Powod\u00f3w wiele. Zbyt obficie obrodzi\u0142y niemi\u0142e okoliczno\u015bci, awanturnicze spotkania i zbyt ostre s\u0142owa monolog\u00f3w (bo dialogiem agresji s\u0142ownej nie da si\u0119 nazwa\u0107)… trudno unie\u015b\u0107 ich ci\u0119\u017car. Dusza Weroniki wi\u0119c omdlewa po ci\u0119\u017carem ostatnich prze\u017cy\u0107; zbyt cz\u0119sto minionymi dniami \u0142ka w poduszce chmur.<\/p>\n

Dzisiejszego dnia Weronika wzi\u0119\u0142a w pracy wolne. Po marudnym \u015bniadaniu, wypi\u0142a oci\u0105gaj\u0105c\u0105 si\u0119 kaw\u0119 i s\u0142ucha ulubionego radia. Sm\u0119tne melodie rozleniwiaj\u0105 jej i tak s\u0142aby nastr\u00f3j. Beznami\u0119tnie g\u0142adzi wi\u0119c palcami po szybie wiosenne kropelki deszczu. Nagle uderza j\u0105 bolesny promyk s\u0142o\u0144ca. Jakim\u015b sposobem chmury przepu\u015bci\u0142y s\u0142onecznego chochlika. Weronika zmarszczy\u0142a brwi i ca\u0142\u0105 twarz. Zamiast si\u0119 ucieszy\u0107 s\u0142o\u0144cem, pomy\u015bla\u0142a, \u017ce gro\u017c\u0105 jej zmarszczki mimiczne. Zakry\u0142a d\u0142oni\u0105 \u017ar\u00f3d\u0142o \u015bwiata i wyda\u0142a \u017ca\u0142osny j\u0119k, jak przeci\u0105g\u0142e ziewanie zaspanego kota.<\/p>\n

– Ojeeeeeeeeeeeej…<\/p>\n

Nie opu\u015bci\u0142a jednak du\u017cego parapetu. Siedzi tam nadal. Teraz zamkn\u0119\u0142a oczy i grzeje si\u0119 w s\u0142onecznym cieple. Obieca\u0142a sobie jaki\u015b czas temu, \u017ce jak tylko wyjrzy s\u0142o\u0144ce – wybierze si\u0119 na spacer. Intensywnie wi\u0119c szuka w g\u0142owie wym\u00f3wki dla samej siebie, dlaczego jednak zostanie w domu. Czuje rozdwojenie. Jej cia\u0142o przywar\u0142o do szyby i pragnie wi\u0119cej. Zaraz wyskoczy przez okno na wyczekiwany spacer. Dusza jednak jak sucha rodzynka, woli pole\u017ce\u0107 i nigdzie si\u0119 nie rusza\u0107. Weronika marudzi samej sobie: Co wybra\u0107?\"\"<\/p>\n

Podda\u0142a si\u0119 cia\u0142u. Serce milcz\u0105co zgadza si\u0119 na wszystko. Cia\u0142o Weroniki wi\u0119c przej\u0119\u0142o inicjatyw\u0119: wbrew nastrojom, wyj\u0119\u0142o z szafy zielon\u0105 bluzk\u0119 i pobieg\u0142o czym pr\u0119dzej na \u015bwie\u017ce powietrze, na dworzec. Za kilka stacji zaczn\u0105 si\u0119 wy\u0142ania\u0107 urocze pag\u00f3rki wzg\u00f3rz. To tutaj spacery najwi\u0119cej przynosz\u0105 satysfakcji.<\/p>\n

Weronika wysiad\u0142a z poci\u0105gu. Stawiaj\u0105c nog\u0119 na znanej sobie stacji postanowi\u0142a samej sobie ju\u017c nie marudzi\u0107, ju\u017c nie narzeka\u0107. B\u0119dzie tylko teraz ona i ten pi\u0119kny zak\u0105tek spokoju. Nogi nios\u0105 Weronik\u0119 jej utartymi \u015bcie\u017ckami.\u00a0 Rozpoznaje stopami pod\u0142o\u017ce, jakby ka\u017cdy kamie\u0144 by\u0142 znajomy jej stopom. Po d\u0142ugiej w\u0119dr\u00f3wce w ko\u0144cu wdrapa\u0142a si\u0119 na sam szczyt. Ch\u0142odny wiatr suszy jej spocon\u0105 szyj\u0119. Usiad\u0142a. Przed ni\u0105 rozpo\u015bciera si\u0119 przestrze\u0144 pi\u0119kna i spokoju.<\/p>\n

To tu jej cia\u0142o zabra\u0142o dusz\u0119 na pielgrzymk\u0119. Teraz kiedy Weronika rozpo\u015bciera ramiona, a wiatr rozwiewa jej w\u0142osy – jej dusza powoli rozk\u0142ada schowane skrzyd\u0142a. Jakby prostuj\u0105ce si\u0119 \u015bci\u0119gna w ciele Weroniki naci\u0105ga\u0142y na maszt \u017cagle serca. \u015awie\u017ce powietrze w p\u0142ucach rosi spragnione odnowy wyschni\u0119te wn\u0119trze. Odnowa cia\u0142a przynosi nowe si\u0142y duszy.<\/p>\n

Weronika si\u0119 u\u015bmiecha. Do samej siebie. Nie spodziewa\u0142a si\u0119 takiego owocu spaceru.<\/p>\n

Zmarszczki na rodzynce serca powoli prostuj\u0105 si\u0119…<\/p>\n

Na jakiej rodzynce? Przecie\u017c to soczysty, dojrza\u0142y owoc! \ud83d\ude09<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Serce Weroniki marszczy si\u0119 jak sucha rodzynka. Stan ten trwa ju\u017c od kilku tygodni. Zd\u0105\u017cy\u0142o wi\u0119c dobrze obeschn\u0105\u0107, nabra\u0107 twardo\u015bci, zmarszczek i nieregularnych kszta\u0142t\u00f3w. Dlaczego? Och! Powod\u00f3w wiele. Zbyt obficie obrodzi\u0142y niemi\u0142e okoliczno\u015bci, awanturnicze spotkania i zbyt ostre s\u0142owa monolog\u00f3w (bo dialogiem agresji s\u0142ownej nie da si\u0119 nazwa\u0107)… trudno unie\u015b\u0107 ich ci\u0119\u017car. Dusza Weroniki wi\u0119c omdlewa po ci\u0119\u017carem ostatnich prze\u017cy\u0107; zbyt cz\u0119sto minionymi dniami \u0142ka w poduszce chmur. Dzisiejszego dnia Weronika wzi\u0119\u0142a w pracy wolne. Po marudnym \u015bniadaniu, wypi\u0142a oci\u0105gaj\u0105c\u0105 si\u0119 kaw\u0119 i s\u0142ucha ulubionego radia. Sm\u0119tne melodie rozleniwiaj\u0105 jej i tak s\u0142aby nastr\u00f3j. Beznami\u0119tnie g\u0142adzi wi\u0119c palcami po szybie wiosenne kropelki deszczu. Nagle uderza j\u0105 bolesny promyk s\u0142o\u0144ca. Jakim\u015b sposobem chmury przepu\u015bci\u0142y s\u0142onecznego chochlika. Weronika zmarszczy\u0142a brwi i ca\u0142\u0105 twarz. Zamiast si\u0119 ucieszy\u0107 s\u0142o\u0144cem, pomy\u015bla\u0142a, \u017ce gro\u017c\u0105 jej zmarszczki mimiczne. Zakry\u0142a d\u0142oni\u0105 \u017ar\u00f3d\u0142o \u015bwiata i wyda\u0142a \u017ca\u0142osny j\u0119k, jak przeci\u0105g\u0142e ziewanie zaspanego kota. – Ojeeeeeeeeeeeej… Nie opu\u015bci\u0142a jednak du\u017cego parapetu. Siedzi tam nadal. Teraz zamkn\u0119\u0142a oczy i grzeje si\u0119 w s\u0142onecznym cieple. Obieca\u0142a sobie jaki\u015b czas temu, \u017ce jak tylko wyjrzy s\u0142o\u0144ce – wybierze si\u0119 na spacer. Intensywnie wi\u0119c szuka w g\u0142owie wym\u00f3wki dla samej siebie, dlaczego jednak zostanie w domu. Czuje rozdwojenie. Jej cia\u0142o przywar\u0142o do szyby i pragnie wi\u0119cej. Zaraz wyskoczy przez okno na wyczekiwany spacer. Dusza jednak jak sucha rodzynka, woli pole\u017ce\u0107 i nigdzie si\u0119 nie rusza\u0107. Weronika marudzi samej sobie: Co wybra\u0107? Podda\u0142a si\u0119 cia\u0142u. Serce milcz\u0105co zgadza si\u0119 na wszystko. Cia\u0142o Weroniki wi\u0119c przej\u0119\u0142o inicjatyw\u0119: wbrew nastrojom, wyj\u0119\u0142o z szafy zielon\u0105 bluzk\u0119 i pobieg\u0142o czym pr\u0119dzej na \u015bwie\u017ce powietrze, na dworzec. Za kilka stacji zaczn\u0105 si\u0119 wy\u0142ania\u0107 urocze pag\u00f3rki wzg\u00f3rz. To tutaj spacery najwi\u0119cej przynosz\u0105 satysfakcji. Weronika wysiad\u0142a z poci\u0105gu. Stawiaj\u0105c nog\u0119 na znanej sobie stacji postanowi\u0142a samej sobie ju\u017c nie marudzi\u0107, ju\u017c nie narzeka\u0107. B\u0119dzie tylko teraz ona i ten pi\u0119kny zak\u0105tek spokoju. Nogi nios\u0105 Weronik\u0119 jej utartymi \u015bcie\u017ckami.\u00a0 Rozpoznaje stopami pod\u0142o\u017ce, jakby ka\u017cdy kamie\u0144 by\u0142 znajomy jej stopom. Po d\u0142ugiej w\u0119dr\u00f3wce w ko\u0144cu wdrapa\u0142a si\u0119 na sam szczyt. Ch\u0142odny wiatr suszy jej spocon\u0105 szyj\u0119. Usiad\u0142a. Przed ni\u0105 rozpo\u015bciera si\u0119 przestrze\u0144 pi\u0119kna i spokoju. To tu jej cia\u0142o zabra\u0142o dusz\u0119 na pielgrzymk\u0119. Teraz kiedy Weronika rozpo\u015bciera ramiona, a wiatr rozwiewa jej w\u0142osy – jej dusza powoli rozk\u0142ada schowane skrzyd\u0142a. Jakby prostuj\u0105ce si\u0119 \u015bci\u0119gna w ciele Weroniki naci\u0105ga\u0142y na maszt \u017cagle serca. \u015awie\u017ce powietrze w p\u0142ucach rosi spragnione odnowy wyschni\u0119te wn\u0119trze. Odnowa cia\u0142a przynosi nowe si\u0142y duszy. Weronika si\u0119 u\u015bmiecha. Do samej siebie. Nie spodziewa\u0142a si\u0119 takiego owocu spaceru. Zmarszczki na rodzynce serca powoli prostuj\u0105 si\u0119… Na jakiej rodzynce? Przecie\u017c to soczysty, dojrza\u0142y owoc! \ud83d\ude09<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0},"categories":[3],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/328"}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=328"}],"version-history":[{"count":10,"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/328\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":335,"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/328\/revisions\/335"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=328"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=328"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.moniazuber.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=328"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}