![\"\"](\"http:\/\/www.moniazuber.pl\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/dorotasitnik5-214x300.jpg\")
<\/p>\nZjawisko ludzkiego l\u0119ku i szerokie zagadnienia z nim zwi\u0105zane to codzienne zagadnienia, kt\u00f3rych si\u0119 ucz\u0119 w mojej duszpasterskiej praktyce. Du\u017co w tym temacie ma do powiedzenia zjawisko uzale\u017anie\u0144. Jednak nie tylko. L\u0119k jest bardziej powszechnym zjawiskiem ni\u017c katar. Jego nasilenie i odmiany s\u0105 oczywi\u015bcie bardzo zr\u00f3\u017cnicowane, jednak to w\u0142a\u015bnie przede wszystkim z l\u0119kiem zmagamy si\u0119 w temacie ludzkiej grzeszno\u015bci.<\/p>\n
<\/p>\n
Literatura psychologiczna dostarcza wiele dowod\u00f3w na to, \u017ce istnieje silny zwi\u0105zek pomi\u0119dzy odczuwaniem niepokoju a spo\u0142ecznym zachowaniem jednostki. Przytocz\u0119 tutaj chocia\u017cby jedn\u0105 my\u015bl, \u017ce pod wp\u0142ywem silnych i d\u0142ugotrwa\u0142ych bod\u017ac\u00f3w l\u0119kowych nast\u0119puje zahamowanie rozwoju osobowo\u015bci cz\u0142owieka: kurczy si\u0119 jego wolna przestrze\u0144, zmniejsza jego pole decyzji, dominuje postawa \u201eod\u201d otoczenia[1]<\/a>. Nie musz\u0105 to by\u0107 jedynie silne bod\u017ace l\u0119kowe (jak trauma, stres) lecz r\u00f3wnie\u017c s\u0142abiej dzia\u0142aj\u0105ce l\u0119kotw\u00f3rcze \u015brodowisko wywo\u0142uje zmiany osobowo\u015bci, tyle, \u017ce dyskretniejsze i mniej uchwytne. Warto wi\u0119c w ka\u017cdym problemie, z jakim si\u0119 zmagamy zada\u0107 pytanie o \u017ar\u00f3d\u0142o l\u0119ku. Co nas blokuje? Czego najbardziej si\u0119 boimy? Odnalezienie takiej odpowiedzi cz\u0119sto bywa\u0142o r\u00f3wnie zaskakuj\u0105ce co uwalniaj\u0105ce.<\/p>\n Nie da si\u0119 jednak w temacie l\u0119ku zapomnie\u0107 o dyscyplinie, kt\u00f3r\u0105 rozumiem jako oddzielanie dobra od z\u0142a. L\u0119k powoduje wewn\u0119trzn\u0105 dezintegracj\u0119, chaos poznawczy, dlatego pomoc\u0105 jest bezkompromisowe przypominanie co jest dobrem, a co z\u0142em. U proroka Izajasza odnajdujemy ostrze\u017cenie: Biada tym, kt\u00f3rzy z\u0142o nazywaj\u0105 dobrem, a dobro z\u0142em, kt\u00f3rzy zamieniaj\u0105 ciemno\u015b\u0107 w \u015bwiat\u0142o\u015b\u0107, a \u015bwiat\u0142o\u015b\u0107 w ciemno\u015b\u0107, zamieniaj\u0105 gorycz w s\u0142odycz, a s\u0142odycz w gorycz<\/em> (Iz 5,20). W\u0142a\u015bnie w konfrontacji z Bo\u017cym prawem, z nazwaniem krzywdy z\u0142em, nast\u0119puje u cz\u0142owieka nadzieja na przebudzenie, na ch\u0119\u0107 zmiany i wyb\u00f3r dobra. Ka\u017cdy z nas bowiem stworzony jest do wi\u0119zi, z Bogiem i drugim cz\u0142owiekiem.<\/p>\n [1]<\/a> E. Durkheim, Elementarne formy \u017cycia religijnego<\/em>, [w:] Socjologia religii. Wyb\u00f3r tekst\u00f3w<\/em>, (opr.) F. Adamski, Krak\u00f3w 1983, s. 9.<\/p>\n [2]<\/a> Zob. P. L. Berger, Th. Luckmann, Spo\u0142eczne tworzenie rzeczywisto\u015bci<\/em>, Warszawa 1983, s. 263.<\/p>\n [3]<\/a> A. K\u0119pi\u0144ski, dz. cyt., s.295.<\/p>\n![\"\"](\"http:\/\/www.moniazuber.pl\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/hug.jpg\")
Religijno\u015b\u0107 cz\u0142owieka jest rzeczywisto\u015bci\u0105 wybitnie spo\u0142eczn\u0105<\/em>[1]<\/a> i tak jak spo\u0142ecze\u0144stwo podlega r\u00f3\u017cnorodnym przemianom. Ca\u0142a rzeczywisto\u015b\u0107 subiektywna cz\u0142owieka pozostaje ze spo\u0142ecze\u0144stwem w dialektycznym zwi\u0105zku. Ten zwi\u0105zek jest istotnym zjawiskiem r\u00f3wnie\u017c w procesie kszta\u0142towania to\u017csamo\u015bci, kt\u00f3r\u0105 warunkuj\u0105 relacje spo\u0142eczne[2]<\/a>. Potrzeba wi\u0119zi z Bogiem i z drugim cz\u0142owiekiem jest naturaln\u0105 i podstawow\u0105 zasad\u0105 \u017cycia cz\u0142owieka. To w\u0142a\u015bnie poprzez te wi\u0119zi cz\u0142owiek osi\u0105ga spe\u0142nienie. Ale nie tylko. Jak zauwa\u017ca jeden z wybitnych polskich psychiatr\u00f3w: cel transcendentny ma zawsze w sobie podk\u0142ad mi\u0142o\u015bci, gdy\u017c mi\u0142o\u015b\u0107 w\u0142a\u015bnie jest d\u0105\u017ceniem poza pole w\u0142asnego \u017cycia, d\u0105\u017ceniem do z\u0142\u0105czenia si\u0119 z tym, co jest na zewn\u0105trz nas[3]<\/strong><\/a><\/em>. I dalej stwierdza, \u017ce dzi\u0119ki temu, \u017ce cel transcendentny znajduje si\u0119 poza zasi\u0119giem naszych egoistycznych cel\u00f3w \u017cyciowych, dzia\u0142a na nas i nasze \u017cycie integruj\u0105co \u2013 czyli stwarza wewn\u0119trzny porz\u0105dek, redukuje poziom l\u0119ku[4]<\/a>. Z perspektywy ju\u017c teologii, jasnym jest, \u017ce naszym transcendentnym celem jest wi\u0119\u017a z Bogiem. To ona dokonuje r\u00f3wnie\u017c owej integracji wewn\u0119trznej, a jak naucza nas autor I Listu Jana 4,18: W mi\u0142o\u015bci nie ma boja\u017ani, wszak doskona\u0142a mi\u0142o\u015b\u0107 usuwa boja\u017a\u0144, gdy\u017c boja\u017a\u0144 dr\u017cy przed kar\u0105; kto si\u0119 wi\u0119c boi, nie jest doskona\u0142y w mi\u0142o\u015bci<\/em>.<\/p>\n